صبح بی تو رنگ بعد از ظهر یک آدینه دارد / بی تو حتی مهربانی حالتی از کینه دارد
بی تو می گویند تعطیل است کار عشقبازی / عشق اما کی خبر از شنبه و آدینه دارد
تعجیل در فرجش صلوات

جنگ نرم مثل خمپاره ی 60 نه صدا داره نه سوت 

فقط وقتی متوجه میشی که دیگه رفیقت نه مسجد میا نه هیئت.

شهید کربلایی حجت الله رحیمی

​‌  مرحوم دولابی (ره) :
 پنج اصل دین در صلوات وجود دارد :
1️⃣ «اللهم» توحید است.

2️⃣ «صلی علی محمد» نبوت است.

3️⃣ «و آل محمد» یعنی امیرالمومنین علیه‌السلام و اولادش، این هم امامت است.

4️⃣ توحید را هم که قائل شدیم ، پس معاد را هم قائلیم.

5️⃣  اگر حق محمد و آل محمد را ادا کردید ، عدالت است.
 قربان این مستحب، که با آن هر پنج اصل دین را اقرار کردیم.
 اللهم صل علی محمد وآل محمد

​ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﻙ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﻴﺎﺱ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻤﻮﺭﺩ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﻛﻢ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻛﻠﻰ ﻧﺎﻥ ﺟﻮﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺳﺒﻮﺱ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﺧﻼﻓﺘﺶ ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺳﺎﺑﻖ ﻫﻢ ﺑﺤﺪ ﺍﻗﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ .
ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭ ﺧﻮﺭﺷﺖ ﻳﻜﺠﺎ ﺻﺮﻑ ﻧﻜﺮﺩ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺷﻬﺎﺩﺗﺶ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺧﺘﺮﺵ ﺍﻡ ﻛﻠﺜﻮﻡ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻧﺎﻥ ﻭ ﺷﻴﺮ ﻭ ﻧﻤﻚ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﭘﺪﺭﺕ ﺗﺎ ﻛﻨﻮﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻏﺬﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ﺷﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﻥ ﻭ ﻧﻤﻚ ﻛﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ!ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﻗﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺷﻴﻮﻩ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻰ‏ﻧﺸﺴﺖ،ﺩﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺳﻨﺒﻼﻧﻰ ﻣﻴﺨﺮﻳﺪ ﻭ ﻏﻼﻣﺶ ﺭﺍ ﻣﺨﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ‏ﭘﻮﺷﻴﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﺳﺘﻴﻦ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﻣﻨﺶ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﻗﻄﻊ ﻣﻴﻜﺮﺩ.ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﺧﻼﻓﺘﺶ ﺁﺟﺮﻯ ﺭﻭﻯ ﺁﺟﺮ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﻃﻼ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ‏ﺍﻯ ﻧﻴﻨﺪﻭﺧﺖ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻧﺎﻥ ﮔﻨﺪﻡ ﻭ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﺍﻧﻴﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻨﺰﻟﺶ ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻭ ﻧﺎﻥ ﺟﻮ ﺑﺎ ﺳﺮﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺩﻭ ﻛﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﭘﺴﻨﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﺪ ﺳﺨﺖ‏ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺮﻧﺞ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﺶ ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﻋﺮﻕ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻛﺴﻰ ﺭﺍ ﺗﺎﺏ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻛﺮﺩﺍﺭ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ (1) .ﺍﺑﻦ ﺟﻮﺯﻯ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺭﺯﻳﻦ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﻛﻤﻰ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﺁﺭﺩ ﺟﻮ ﺑﺎ ﺁﺏ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻛﺎﺳﻪ‏ﺍﻯ ﻣﻴﺠﻮﺷﺎﻧﺪ!ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩ ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺨﻮﺭﻳﺪ؟ﺷﻤﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻣﺠﺎﺯﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﺪ ﺟﻮﻉ ﺍﺯ ﺍﻏﺬﻳﻪ ﻗﻮﻯ ﻃﻌﺎﻡ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ.ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﻟﻰ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﺋﺰ ﻧﻴﺴﺖ!
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺍﺑﻰ ﺭﺍﻓﻊ ﮔﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ ﻋﻴﺪ ﺑﺨﺪﻣﺖ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﻧﺒﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻣﻬﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﺰﺩﺵ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﻧﺎﻥ ﺟﻮﻳﻦ ﺧﺸﮓ ﻭ ﻛﻮﺑﻴﺪﻩ ﺑﺪﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻨﺎﻭﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩ،ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻡ ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ ﻣﻬﺮ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪ؟ﻓﺮﻣﻮﺩ:ﺧﻔﺖ ﻫﺬﻳﻦ ﺍﻟﻮﻟﺪﻳﻦ ﺍﻥ ﻳﻠﻴﻨﺎ ﺑﺴﻤﻦ ﺍﻭ ﺯﻳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻣﻬﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻛﻪ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ (ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺭﻭﻏﻦ ﻭ ﻳﺎ ﺯﻳﺖ ﻧﺮﻣﺶ ﻛﻨﻨﺪ!
ﻭ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻧﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺑﺴﺮﻛﻪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﻚ ﺍﻛﺘﻔﺎﺀ ﻛﺮﺩﻯ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺑﺴﺒﺰﻯ ﻭ ﻳﺎ ﻛﻤﻰ ﺷﻴﺮ ﺷﺘﺮ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻧﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻛﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ:ﻻ ﺗﺠﻌﻠﻮﺍ ﺑﻄﻮﻧﻜﻢ ﻣﻘﺎﺑﺮ ﺍﻟﺤﻴﻮﺍﻧـﺸﻜﻤﻬﺎﻳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ (2) .
ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﺫﺧﻴﺮﺓ ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻮﻓﻪ ﻣﻌﺘﻜﻒ ﺑﻮﺩ ﻣﻮﻗﻊ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻋﺮﺑﻰ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﺁﻣﺪ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﺎﻥ ﻧﺎﻥ ﺟﻮ ﻛﻮﺑﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺑﻌﺮﺏ ﺩﺍﺩ ﻋﺮﺏ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﮕﻮﺷﻪ ﻋﻤﺎﻣﻪ‏ﺍﺵ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﺮﺩ ﻏﺮﻳﺒﻰ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺟﺰ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻥ ﻛﻮﺑﻴﺪﻩ ﺟﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﻮﺧﺖ ﻛﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺒﺮﻡ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺭﺩ!ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻭ ﭘﺪﺭ ﻣﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺑﺎ ﻧﻔﺴﺶ ﻣﺠﺎﻫﺪﺕ ﻣﻴﻜﻨﺪ (3) .
ﺍﺯ ﺳﻮﻳﺪ ﺑﻦ ﻏﻔﻠﻪ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﻔﺖ ﺭﻭﺯﻯ ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﺸﺮﻑ‏ﺷﺪﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﺷﻴﺮ ﺗﺮﺷﻴﺪﻩ‏ﺍﻯ ﻛﻪ ﺑﻮﻳﺶ ﺑﻤﺸﺎﻡ ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻰ ﺟﻠﻮ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ ﺧﺸﮕﻴﺪﻩ ﭘﺮ ﺳﺒﻮﺳﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺒﺎﺭﻛﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻧﺎﻥ ﺑﻘﺪﺭﻯ ﺧﺸﮓ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻧﺠﻨﺎﺏ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺯﺍﻧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻜﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻴﺮ ﺗﺮﺷﻴﺪﻩ ﻧﺮﻡ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﻤﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﺬﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺭ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻡ ﻣﻦ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﺯ ﺣﺒﻴﺒﻢ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻴﻞ ﺑﻄﻌﺎﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﻌﺎﻣﻬﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺎﻭ ﺑﺨﻮﺭﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﺑﻨﻮﺷﺎﻧﺪ.
ﺳﻮﻳﺪ ﮔﻮﻳﺪ ﺩﻟﻢ ﺑﺤﺎﻝ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﺳﻮﺧﺖ ﺑﻔﻀﻪ ﻛﻪ ﺧﺎﺩﻣﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻰ ﻛﻪ ﺳﺒﻮﺱ ﺟﻮ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻯ؟ﮔﻔﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﺳﺒﻮﺳﺶ ﺭﺍ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﻧﺎﻥ ﺑﭙﺰﻡ!ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎ ﺷﺪ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﻔﻀﻪ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻰ؟ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﺎﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﺮﺍ ﺳﺒﻮﺱ ﻏﻠﻪ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻓﺪﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺑﺎﺩ ﻛﻪ ﺳﺒﻮﺱ ﻃﻌﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﻥ ﮔﻨﺪﻡ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺳﻴﺮ ﻧﺸﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺒﺾ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﻣﻮﺩ (4) .
ﻋﺪﻯ ﺑﻦ ﺣﺎﺗﻢ ﻧﺰﺩ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ ﺑﻐﺬﺍﻯ ﺍﻭ ﺩﻗﺖ ﻧﻤﻮﺩ ﺩﻳﺪ ﻳﻚ ﻛﺎﺳﻪ ﺁﺏ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺗﻜﻪ‏ﻫﺎﻯ ﻧﺎﻥ ﺟﻮﻳﻦ ﻭ ﻛﻤﻰ ﻧﻤﻚ ﺍﺳﺖ!!
ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩ ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ ﺑﺴﺮ ﻣﻰ‏ﺑﺮﻳﺪ ﻭ ﻏﺬﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻧﻔﺲ ﺳﺮﻛﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻳﺎﺿﻴﺖ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻧﻜﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﻋﻠﻞ ﺍﻟﻨﻔﺲ ﺑﺎﻟﻘﻨﻮﻉ ﻭ ﺍﻻ 

ﻃﻠﺒﺖ ﻣﻨﻚ ﻓﻮﻕ ﻣﺎ ﻳﻜﻔﻴﻬﺎ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺍﻻ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﺶ ﻃﻠﺐ ﻛﻨﺪ (5) .
ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺭﺟﺎﻝ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺣﻠﻮﺍﺋﻰ ﭘﺨﺘﻪ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﺤﻔﻪ ﻧﺰﺩ ﻋﻠﻰ‏ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﺭﻭﭘﻮﺵ ﻇﺮﻑ ﺣﻠﻮﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺑﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻳﺖ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻃﻌﻢ ﺧﻮﺑﻰ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻯ ﻭﻟﻰ ﻫﻴﻬﺎﺕ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺫﺍﺋﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻄﻌﻢ ﺗﻮ ﺁﺷﻨﺎ ﻛﻨﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺧﻼﻓﺖ ﻣﻦ ﻛﺴﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺷﺐ ﺭﺍ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ!
ﺍﺯ ﺍﺣﻨﻒ ﺑﻦ ﻗﻴﺲ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩﻩ‏ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺭﻭﺯﻯ ﻧﺰﺩ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻏﺬﺍ ﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺳﻔﺮﻩ ﺭﻧﮕﻴﻨﻰ ﭼﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻏﺬﺍﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻣﺮﺩ ﺍﻛﻮﻟﻰ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺧﻮﺩ ﺩﻗﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻛﻢ ﻭ ﻛﻴﻒ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺣﻨﻒ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺳﻔﺮﻩ ﻋﺮﻳﺾ ﻭ ﻃﻮﻳﻞ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩ،ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻋﻠﺖ ﮔﺮﻳﻪ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺣﻨﻒ ﮔﻔﺖ ﺑﺤﺎﻝ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﻮﻗﻊ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻛﻪ ﺷﺪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ،ﭼﻮﻥ ﻏﺬﺍﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺩﻳﺪﻡ ﺍﻧﺒﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻤﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻤﻬﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻬﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﻜﻪ‏ﺍﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎﻥ ﺧﺸﮓ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺮﻛﻪ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺳﺮ ﻛﻴﺴﻪ ﺭﺍ ﻣﻬﺮ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﻔﻀﻪ ﺩﺍﺩ!ﮔﻔﺘﻢ ﻣﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻛﺲ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﻧﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻬﺮ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪ؟
ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻬﺮ ﺍﻳﻦ ﻛﻴﺴﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺑﺨﻞ ﻭ ﺍﻣﺴﺎﻙ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺴﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﻣﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻥ‏ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻏﻦ ﻳﺎ ﺑﺰﻳﺖ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺮ ﺑﺂﻥ ﺩﺳﺖ ﻧﺰﻧﻨﺪ ﺳﺮ ﺍﻧﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻬﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ!ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﮔﻔﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﺍﻯ ﺍﺣﻨﻒ ﺍﺣﺪﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺜﻞ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻛﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﻜﺮ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺒﺎﺱ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﻫﻢ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﺷﻠﻮﺍﺭﺵ ﺯﺑﺮ ﻭ ﺧﺸﻦ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﺶ ﻫﻢ ﻛﺮﺑﺎﺱ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﻡ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺑﻼﺩ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻏﻠﺐ ﺭﻭﻯ ﺧﺎﻙ ﻣﻰ‏ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺟﻬﺖ ﺍﺑﻮ ﺗﺮﺍﺏ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ ﻓﺮﺵ ﺧﺎﻧﻪ‏ﺍﺵ ﻫﻢ ﺣﺼﻴﺮ ﺑﻮﺩ ﻛﻔﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺻﻠﻪ ﻣﻴﺰﺩ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﺩﺍﻯ ﻣﻦ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺻﻠﻪ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻭﺻﺎﻝ ﺁﻥ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻴﻜﺸﻢ!ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻘﺪ ﺭﻗﻌﺖ ﻣﺪﺭﻋﺘﻰ ﻫﺬﻩ ﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﺤﻴﻴﺖ ﻣﻦ ﺭﺍﻗﻌﻬﺎ (6) .
ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪ‏ﺍﻯ ﻛﻪ ﺑﻌﺜﻤﺎﻥ ﺑﻦ ﺣﻨﻴﻒ ﻭﺍﻟﻰ ﺑﺼﺮﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻣﻦ ﻛﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﺪﻭ ﺟﺎﻣﻪ ﻛﻬﻨﻪ ﻭ ﺩﻭ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ ﺍﻛﺘﻔﺎﺀ ﻛﺮﺩﻩ‏ﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﻜﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻪ‏ﻫﺎﻯ ﺣﺮﻳﺮ ﻟﺒﺎﺳﻰ ﻓﺎﺧﺮ ﺑﭙﻮﺷﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻋﺴﻞ ﻣﺼﻔﻰ ﻭ ﻣﻐﺰ ﮔﻨﺪﻡ ﻏﺬﺍﻯ ﻟﺬﻳﺬ ﻭ ﻣﻘﻮﻯ ﺗﻨﺎﻭﻝ ﻛﻨﻢ ﻭﻟﻰ ﻫﻴﻬﺎﺕ ﻛﻪ ﻫﻮﻯ ﻭ ﻫﻮﺱ ﻧﻔﺲ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ!ﺁﻳﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻣﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻓﻘﺮﺍﺀ ﺷﺮﻛﺖ ﻧﻜﻨﻢ؟ﺃﺍﻗﻨﻊ ﻣﻦ ﻧﻔﺴﻰ ﺑﺎﻥ ﻳﻘﺎﻝ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﻻ ﺃﺷﺎﺭﻛﻬﻢ ﻓﻰ ﻣﻜﺎﺭﻩ ﺍﻟﺪﻫﺮ (7) ؟ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻰ‏ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﻙ ﻃﻮﺭﻯ ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻓﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺷﻜﻴﺒﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ ﻣﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻛﺴﻰ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻛﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺁﻳﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﻡ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻭﺟﻪ ﺗﺸﺎﺑﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ﭘﺲ ﺗﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﻣﻦ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻛﻨﻴﺪ.
ﭘﻰ‏ﻧﻮﺷﺘﻬﺎ:
(1) ﺍﻣﺎﻟﻰ ﺻﺪﻭﻕ ﻣﺠﻠﺲ 47 ﺣﺪﻳﺚ .14
(2) ﻳﻨﺎﺑﻴﻊ ﺍﻟﻤﻮﺩﺓ ﺑﺎﺏ 51 ﺹ 150ـﺒﺤﺎﺭ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺟﻠﺪ 41 ﺹ 148
(3) ﻳﻨﺎﺑﻴﻊ ﺍﻟﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺏ 51 ﺹ .147
(4) ﻛﺸﻒ ﺍﻟﻐﻤﻪ ﺹ 47ـﺘﺎﺭﻳﺦ ﻃﺒﺮﻯ ﻭ ﻛﺘﺐ ﺩﻳﮕﺮ.
(5) ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺟﻠﺪ 40 ﺹ .345
(6) ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﺧﻄﺒﻪ 159
(7) ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﻧﺎﻣﻪ 45 ﺑﻌﺜﻤﺎﻥ ﺑﻦ ﺣﻨﻴﻒ.

زني خدمت حضرت فاطمه عليهاالسلام رسيد و گفت:

- مادر ناتواني دارم كه در مسائل نمازش به مسأله مشكلي برخورد كرده و مرا خدمت شما فرستاد كه سؤال كنم.

حضرت فاطمه عليهاالسلام جواب آن مسأله را داد. آن زن همين طور مسأله ديگري پرسيد تا ده مسأله شد. حضرت همه را پاسخ داد. سپس آن زن از كثرت سؤال خجالت كشيد و عرض كرد:

- اي دختر رسول خدا! ديگر مزاحم نمي شوم.

حضرت فرمود: نگران نباش! باز هم سؤال كن! با كمال ميل جواب مي دهم، زيرا اگر كسي اجير شود كه بار سنگيني را بر بام حمل كند و در عوض آن، مبلغ صد هزار دينار اجرت بگيرد، آيا از حمل بار خسته مي شود؟

زن گفت:

- نه! خسته نمي شود، زيرا در برابر آن مزد زيادي دريافت مي كند.

حضرت فرمود:

- خدا در برابر جواب هر مسأله اي بيشتر از اينكه بين زمين و آسمان پر از مرواريد باشد، به من ثواب مي دهد! با اين حال، چگونه از جواب دادن به مسأله خسته شوم؟ از پدرم شنيدم كه فرمود:

(علماي شيعه من روز قيامت محشور مي شوند، و خداوند به اندازه علوم آنان و درجات كوششان در راه هدايت مردم، برايشان ثواب و پاداش در نظر مي گيرد و به هر كدامشان تعداد يك ميليون حله از نور عطا مي كند. سپس منادي حق تعالي ندا مي كند: اي كساني كه يتيمان (پيروان) آل محمد را سرپرستي نموديد، در آن وقت كه دستشان به اجدادشان (پيشوايان دين) نمي رسيد، كه در پرتو علوم شما ارشاد شدند و ديندار زندگي كردند. اكنون به اندازه اي كه از علوم شما استفاده كرده اند، به ايشان خلعت بدهيد!

حتي به بعضي آنان صد هزار خلعت داده مي شود. پس از تقسيم خلعت ها، خداوند فرمان مي دهد: بار ديگر به علما خلعت بدهيد. تا خلعتشان تكميل گردد.

سپس دستور مي رسد دو برابرش كنيد همچنين درباره شاگردان علما كه خود شاگرد تربيت كرده اند چنين كنيد…

آنگاه حضرت فاطمه به آن زن فرمود:

اي بنده خدا! يك نخ از اين خلعتها هزار هزار مرتبه از آنچه خورشيد بر آن مي تابد بهتر است. زيرا امور دنيوي توأم با رنج و مشقت است اما نعمتهاي اخروي عيب و نقص ندارد.(24)

امير المؤمنين عليه السلام به يكي از اصحاب فرمود:

- مي خواهي از وضع خود و فاطمه عليهاالسلام براي تو صحبت كنم؟

فاطمه در خانه من آن قدر آب آورد كه آثار مشك بر سينه اش پيدا بود و آن قدر آسياب كرد كه دست هايش پينه بست و چنان در نظافت و پاك كردن خانه و پختن غذا زحمت كشيد كه لباسهايش كثيف و مندرس شد و او بسيار صدمه ديد!

به همين خاطر به فاطمه توصيه كردم خوب است محضر رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم برسي و جريان را بيان نمايي، شايد جهت كمك به تو خادمي بفرستد تا از اين همه زحمت خلاص شوي! فاطمه عليهاالسلام اين توصيه مرا قبول كرد و نزد پيامبر صلي الله عليه و آله وسلم رفت، اما چون ايشان را مشغول صحبت با اصحاب مي بيند، بدون آنكه خواسته اش را بگويد، باز مي گردد.

رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم كه متوجه شده بودند فاطمه براي حاجتي آمده و بدون هيچ گونه صحبتي به خانه خود برگشته، فرداي آن روز به منزل ما تشريف آوردند، و پس از سلام در كنار ما نشستند و آن گاه فرمودند:

- فاطمه جان! ديروز به چه منظور پيش من آمدي؟

فاطمه عليهاالسلام از خجالت نتوانست حاجتش را بگويد: من عرض كردم:

- يا رسول الله! آن قدر آب آورده كه بند مشك در سينه اش اثر گذاشته و آن قدر آسياب گردانيده كه دست هايش تاول كرده و… لذا گفتم محضر شما برسد شايد خادمي به ايشان مرحمت نماييد تا زحمت هايش كمتر شود.

رسول خدا فرمود:

مي خواهي مطلبي به شما بياموزم كه از خادم بهتر است. وقتي كه خواستي بخوابيد 33 مرتبه بگوييد سبحان الله و 33 مرتبه بگوييد الحمد لله و 34 مرتبه بگوييد الله اكبر.(21) اين ذكر صد مرتبه است ولي در نامه اعمال هزار حسنه (ثواب) دارد.

فاطمه جان! اگر اين ذكرها را هر روز صبح بگويي خداوند خواسته هاي دنيا و آخرتت را برآورده خواهد كرد. فاطمه زهرا در جواب سه مرتبه گفت:

از خدا و پيغمبر راضي هستم.(22)

در جاي ديگر آمده است:

وقتي كه فاطمه (ع) شرح حالش را بيان كرد و كنيزي خواست، ناگهان اشك در چشمان پيامبر صلي الله عليه وآله حلقه زد و فرمود:

- فاطمه جان! به خدا سوگند! هم اكنون چهار صد نفر فقير در مسجد هستند كه نه غذا دارند و نه لباس! مي ترسم اگر كنيز داشته باشي اجر و ثواب خدمت در خانه از تو گرفته شود! مي ترسم علي بن ابي طالب عليه السلام در قيامت از تو مطالبه حق كند! سپس تسبيحات حضرت زهرا عليهاالسلام را به آن بانو ياد داد، آن گاه به فاطمه عليهاالسلام گفتم:

- براي نيازهاي دنيوي نزد رسول خدا عليهاالسلام رفتي، ولي خداوند ثواب آخرت به ما مرحمت فرمود.(23)

‌ ? آیت الله فاطمی نیا :

☘️ بدترین سخن این است که دعا کردم و نشد ، زیارت رفتم و نشد! این نشدها شیطانی است.

? هیچ دعا کنندہ ای دست خالی برنمیگردد. اگر به صلاح باشد همان و اگر به صلاحش نباشد بهتر از آن‌ را میدهند.